Żywienie dojelitowe

Gdy nie ma możliwości podania pacjentowi pokarmu drogą doustną, stosuje się odżywianie formą dojelitową. Daje to komfort oraz dobry stan psychiczny. Tego rodzaju odżywianie może być stosowane jako uzupełnienie diety. W ten sposób organizm otrzymuje białko, elektrolity, witaminy, pierwiastki śladowe, energię i wodę w postaci specjalistycznej diety dostarczanej bezpośrednio do jelita cienkiego.

Kiedy stosuje się ten sposób żywienia?

Z procedury żywienia dojelitowego w warunkach domowych mogą korzystać wszyscy pacjenci, którzy nie muszą być już hospitalizowani, ale nie mają możliwości przyjmowania pokarmu drogą naturalną w ilości wystarczającej do prawidłwego funkcjowania, a niekiedy wręcz przeżycia. We własnym domu chory czuje się bezpiecznie i może przebywać wśród najbliższych.

Wskazania

Skierowanie do Poradni żywienia otrzymuje pacjent, który nie jest w stanie samodzielnie przyjąć pokarmów. Do wskazań należą:

Niedożywienie lub niedostateczne odżywianie w następstwie urazu lub choroby

Choroby neurologiczne (zaburzenia połykania) - w przebiegu następujących schorzeń:

  • Powikłanie udaru mózgu
  • Stwardnienie zanikowe boczne (SLA)
  • Miastenia i zespoły miasteniczne
  • Miopatie
  • Polineuropatie
  • Choroba Parkinsona
  • Choroba Alzheimera i inne zespoły otępienne
  • Stwardnienie rozsiane (SM)

Choroby onkologiczne

  • Nowotwory jamy ustnej, gardła, przełyku
  • Zaawansowana choroba nowotworowa żołądka

Choroby zapalne jelit

Zaburzenia połykania

Pooperacyjne przetoki jelitowe

Powikłania pooperacyjne

Okres chemio- i radioterapii

Zespół krótkiego jelita

Okres po zakończeniu żywienia pozajelitowego

Choroby zakaźne (np. wyniszczenie w AIDS)

Inne choroby, przy których konieczne jest żywienie dojelitowe

Profesjonalna opieka

Podczas wizyt lekarz i pielęgniarka zobowiązani są do wykonywania następujących czynności:

Obowiązki lekarza

  • Ocena stanu odżywienia pacjenta
  • Wybór drogi i metody podaży diety
  • Wybór odpowiedniej diety
  • Ustalenie planu żywienia
  • Założenie lub wymiana zgłębnika, jeśli jest to możliwe w warunkach domowych
  • Edukacja pacjenta/opiekuna, z zakresu żywienia dojelitowego
  • Zlecenie badań laboratoryjnych

Obowiązki pielęgniarki

  • Ocena stanu pacjenta
  • Co trzy miesiące ocena dostępu i pobranie krwi i moczu do badań laboratoryjnych
  • Zamawianie do domu pacjenta produktów żywieniowych, sprzętu i środków opatrunkowych zgodnie z zaleceniami lekarza
  • Comiesięczny wywiad telefoniczny z pacjentem
  • Edukacja pacjenta/opiekuna z zakresu pielęgnacji okolicy dostępu oraz samego dostępu

Zakres opieki medycznej DOM Medica

Szkolenie

Edukacja pacjenta/opiekuna z zakresu prawidłowej podaży diet i płynów oraz pielęgnacji dostępu żywieniowego.

Regularne wizyty

W ramach opieki pacjentowi przysługują regularne wizyty lekarskie i pielęgniarskie w jego własnym domu, przynajmniej jeden raz na trzy miesiące.

Diety i niezbędy sprzęt

W zakres domowego żywienia dojelitowego wchodzą dostawa do domu pacjenta niezbędnego sprzętu, diet oraz środków opatrunkowych.

Czy domowe żwienie dojelitowe jest refundowane przez NFZ?

Tak. Pacjent otrzymuje opiekę, suplementy enteralne oraz sprzęt potrzebny do ich podawania całkowicie bezpłatnie.

Metody stosowane w żywieniu dojelitowym

Oferujemy różnorodne opcje żywienia dojelitowego, które zastępują konwencjonalne spożywanie pokarmu. Ta specjalna forma żywienia obejmuje podawanie odpowiednio przygotowanej formuły odżywczej bezpośrednio do przewodu pokarmowego pacjenta. Oto niektóre z technik, które stosujemy:

  • Gastrostomia klasyczna:
    To procedura chirurgiczna, w której otwór (stomia) jest tworzony w brzuchu, prowadzący bezpośrednio do żołądka. Przez ten otwór wprowadza się specjalny zgłębnik do podawania pożywienia.
  • PEG (przezskórna endoskopowa gastrostomia):
    To bardziej zaawansowana wersja gastrostomii. Wykorzystuje się endoskop (cienką rurkę z kamerą na końcu) do umieszczenia zgłębnika w żołądku przez małe nacięcie w skórze brzucha.
  • PEJ (przezskórna endoskopowa jejunostomia):
    Podobna do PEG, ale zamiast do żołądka, zgłębnik kieruje się do jelita cienkiego. Jest to przydatne, gdy żywienie przez żołądek nie jest możliwe.
  • Jejunostomia i mikrojejunostomia:
    To techniki, w których zgłębnik jest wprowadzany bezpośrednio do jelita cienkiego. Są stosowane, gdy żywienie przez żołądek nie jest możliwe. Mikrojejunostomia jest mniej inwazyjną wersją jejunostomii.
  • Zgłębnik nosowo-żołądkowy:
    Jest to cienka rurka wprowadzana przez nos, przechodząca przez gardło i dochodząca do żołądka. Pozwala na dostarczenie pokarmu bezpośrednio do żołądka.
  • Zgłębnik nosowo-jelitowy:
    Podobny do zgłębnika nosowo-żołądkowego, ale jest dłuższy i umożliwia dostarczenie pożywienia bezpośrednio do jelita cienkiego, omijając żołądek.

Sposoby podawania diet w żywieniu dojelitowym

Oferujemy różnorodne opcje żywienia dojelitowego, które zastępują konwencjonalne spożywanie pokarmu. Ta specjalna forma żywienia obejmuje podawanie odpowiednio przygotowanej formuły odżywczej bezpośrednio do przewodu pokarmowego pacjenta. Oto niektóre z technik, które stosujemy:

Podaż za pomocą strzykawki

Metoda ta polega na podawaniu diety za pomocą specjalnej strzykawki (bolusa) bezpośrednio do sondy (zgłębnika) lub gastrostomii. Jest to sposób bardzo wygodny dla pacjenta, gdyż trwa krótko. Jednorazowo podaje się jednak dużą objętość specjalnego pokarmu, co niestety może skutkować wzdęciami, biegunką lub ogólnym dyskomfortem. Liczba karmień w przypadku bolusa wynosi 4-6 w ciągu doby w porcjach po około 200-400 ml.

Metoda grawitacyjna

Opakowanie z gotową dietą zawiesza się ok. 1 m nad pacjentem, wtedy dieta grawitacyjnie spływa i jest dostarczana do organizmu pacjenta. W tym przypadku specjalnym zaciskiem należy regulować szybkość wlewu zgodnie z zaleceniem lekarza. Przy tej metodzie podaż diety jest długotrwała i odbywa się naprzemiennymi etapami: 3 godziny wlewu, 2 godziny odpoczynku itd. Metodę grawitacyjną stosuje się najczęściej gdy pokarm spływa do żołądka.

Za pomocą pompy

Opakowanie z gotową dietą umieszczone jest obok pacjenta, a wlew jest kontrolowany przy pomocy specjalnej pompy. Pozwala ona na zaprogramowanie ilości i czasu podaży diety. Zbyt szybki wlew może powodować dolegliwości. Jest to jedyna metoda podaży diety do jelita.

Wiedza

Niektóre pytania z zakresu domowego żywienia dojelitowego (HEN):

W żywieniu dojelitowym pokarm dostarczany jest do organizmu przez sztucznie utworzony dostęp, np. zgłębnik. Stosuje się specjalne diety przemysłowe, które są bogate w kluczowe składniki odżywcze i mają konsystencję umożliwiającą łatwe podanie.

W domowym żywieniu dojelitowym pacjent z sztucznym dostępem do przewodu pokarmowego otrzymuje potrzebne preparaty i sprzęt - bez dodatkowych kosztów. Zarówno pacjent DOM Medica, jak i jego opiekunowie, są instruowani jak prawidłowo podawać żywienie. Dodatkowo, w ramach opieki przewidziane są regularne wizyty lekarskie i pielęgniarskie w domu pacjenta, w tym kontrola efektywności leczenia i badania laboratoryjne.

Podawanie zwykłego jedzenia przez gastrostomię lub jejunostomię nie jest dozwolone, gdyż może przyczynić się do zapchania stomii. Do żywienia w tych metodach rekomenduje się wyłącznie diety przemysłowe.

Pacjenci objęci opieką DOM Medica regularnie, raz w miesiącu, otrzymują dostawy sprzętu do żywienia dojelitowego i diet przemysłowych bezpośrednio do swojego miejsca zamieszkania.

Refundacja NFZ na domowe żywienie dojelitowe obejmuje: gotowe diety, sprzęt do żywienia, dostawy do domu pacjenta, przeszkolenie pacjenta i opiekunów w zakresie obsługi sprzętu i żywienia oraz regularne wizyty kontrolne medyczne.

Więcej informacji

WOJ. MAŁOPOLSKIE

Kontakt obejmuje całe woj. Małopolskie
Poradnia żywieniowa: ul. Eljasza Goldhammera 10 33-100 Tarnów
Rejestracja, informacja telefoniczna: pn-pt 8:00 – 16:00

Skontaktuj się z naszym pracownikiem

Informacje dotyczącące celów i zasad przetwarzania danych osobowych oraz przysługujących uprawnieniach, są dostępne w Polityce prywatnościCookies.

Należy pamiętać, że treści zamieszczone na stronie są jedynie sugestiami i nie zastępują osobistej rozmowy z lekarzem. Tylko on / ona jest w stanie postawić ważną, opartą na dowodach diagnozę i udzielić porady lekarskiej.