Skierowanie do domowego leczenia respiratorem może otrzymać pacjent, który był hospitalizowany, ale już nie musi przebywać na oddziale ani w zakładzie sprawującym całodobową opiekę nad chorym. Jednocześnie cierpi na przewlekłą niewydolność oddechową i wymaga stosowania okresowej albo ciągłej wentylacji mechanicznej oraz stałego specjalistycznego nadzoru lekarza, rehabilitacji i profesjonalnej pielęgnacji.
Wentylacja mechaniczna respiratorem w warunkach domowych może być stosowana u pacjentów z takimi chorobami jak:
- choroby nerwowo-mięśniowe:
- miopatie, dystrofie mięśniowe (Duchenne’a, Beckera), rdzeniowy zanik mięśni (SMA), stwardnienie zanikowe boczne (SLA), stany po poliomyelitis (choroba Heinego-Medina),
- choroby ośrodkowego układu nerwowego:
- zespół hipowentylacji pochodzenia centralnego (tzw. klątwa Ondyny),
- uszkodzenia naczyniopochodne, - choroby ściany klatki piersiowej:
- kyphoscolioza (skrzywienie kręgosłupa),
- inne deformacje klatki piersiowej,
- stany po operacjach płuc i klatki piersiowej, - choroby płuc i oskrzeli:
- przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP),
- zwłóknienie płuc,
- pylica,
- sarkoidoza, - choroby metaboliczne:
- mukowiscydoza,
- choroba Pompego, - choroby i stany po urazie kręgosłupa i rdzenia kręgowego (szczególnie w odcinku szyjnym),
- zespół hipowentylacji otyłych (zespół Pickwicka),
- niewydolność krążeniowa,
- różne zespoły wad wrodzonych,
- wybrane przypadki z zakresu medycyny paliatywnej,
- bezdech senny (szczególnie pochodzenia centralnego, ale też niektóre w przypadkach bezdechu obturacyjnego).
- Do wentylacji mechanicznej mogą też być skierowani chorzy oczekujący na przeszczep serca lub płuc.
